วัฒนธรรม

เมื่อจิตใจอ่อนโยนลง...

จึงสัมผัสได้ถึงความละเอียดอ่อนของชีวิต...

เมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่แฝงอยู่ในวิถีชีวิต...

จึงสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรียกว่า "วัฒนธรรม"...

เมื่อตระหนักถึงคุณค่าของวัฒนธรรม...

จึงได้ถวิลหาวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม...

1 พฤษภาคม 2552

ศิวิไลซ์

ธรรมชาติให้กำเนิดมนุษย์...
ทว่ามนุษย์กลับลืมต้นกำเนิดของตน...

เราลืมความยิ่งใหญ่ของขุนเขา...
ลืมความโอบอ้อมอารีของสายน้ำ...
ลืมความกว้างใหญ่ของท้องฟ้า...
และลืมความอิสระเสรีของก้อนเมฆ...

เราตีกรอบให้ตัวเอง...
และดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้กรอบนั้น...
เราขาดความกลมกลืนกับธรรมชาติ...
และยกตัวเองเหนือสรรพสิ่ง...
นี้คือวิถีชีวิตที่เราเรียกว่า "ศิวิไลซ์"...

9 กันยายน 2551

ความระลึกถึง


เมื่ออยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยคอนกรีต จึงเห็นความงามของพฤกษา…

เมื่อไม่พานพบฤดูหนาว จึงคนึงหาหมอกยามเช้า…

เมื่ออยู่กับความยุ่งเหยิง จึงปราถนาความเงียบสงบ…

เมื่อหัวใจเย็นชาและหยาบกระด้าง จึงเห็นคุณค่าของความละเอียดอ่อน…

4 พศจิกายน 2550

ความงามอย่างสามัญ


ต้นไม้ทุกต้น ใบไม้ทุกใบ ดอกไม้ทุกดอก…
ล้วนมีความงามที่ธรรมชาติได้รังสรรค์ขึ้น…

แต่เพราะความคิดของเราล้วนเต็มไปด้วยเงื่อนไข…
ที่คอยตัดสินสิ่งต่างๆ ว่าเป็นสิ่งที่ธรรมดาสามัญ…
และไม่มีคุณค่าควรแก่การใส่ใจ…

เราเฝ้าแสวงหาสิ่งที่สังคมยกย่องว่าสูงส่งและงดงาม…
โดยหาได้พิจารณาสิ่งเหล่านั้นด้วยตนเองไม่…
เราลืมความสามัญและโหยหาแต่สิ่งที่ดีเลิศ…

เราจึงไม่สามารถเห็นความงามของต้นไม้ใบหญ้า…
ความงามของนกที่กำลังโผบิน…
หรือความงามของอาทิตย์ยามอัสดง…

ต่อเมื่อเราสามารถละวางเงื่อนไขเหล่านั้น…
จิตใจของเราจึงสามารถหวนกลับคืนสู่ความไร้เดียงสา…
และสามารถมองเห็นความงามอย่างสามัญนี้ได้อีกครั้ง…

9 เมษายน 2549

เทียน

นับแต่ฉันได้ลืมตาขึ้นมา ฉันก็มองเห็นเทียนมากมายรอบๆ ตัวฉัน
เทียนบางเล่มก็ใกล้ที่จะมอดดับแล้วไปตามกาลเวลา
เทียนบางเล่มกลับมอดดับไปเพราะแรงลมทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงอายุขัย
และเทียนอีกหลายๆ เล่มก็เหมือนๆ กับฉัน ที่ยังคงจะสว่างไสวไปได้อีกระยะเวลาหนึ่ง
ระหว่างที่ฉันกำลังเหม่อมองเทียนรอบๆ ตัวอยู่นั้น
เทียนที่สว่างที่สุดในกลุ่มเทียนที่ฉันเห็นก็พูดขึ้นมาว่า
“พวกเธอเห็นไหมว่าฉันสว่างไสวที่สุด ทำไมพวกเธอไม่ทำตัวให้ดูดีเหมือนกับฉันบ้างล่ะ”
เทียนส่วนหนึ่งทำตาม และจุดไฟตัวเองให้สว่างมากขึ้นกว่าเดิม
ทันใดนั้นเทียนที่สว่างน้อยที่สุดก็พูดขึ้นมาบ้างว่า
“เทียนที่สว่างไสวน่ะ มันมอดดับเร็วนะ ทำไมพวกเธอไม่ทำอย่างฉันล่ะ จุดไฟให้สว่างน้อยๆ แต่อยู่ได้นานๆ”
เทียนอีกส่วนหนึ่งทำตาม และลดไฟตัวเองให้สว่างน้อยลงกว่าเดิม
ขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่ว่าฉันควรจะทำตัวเหมือนเทียนเล่มไหนดีนั้น
จู่ๆ ก็มีเทียนอีกเล่มหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า
“พวกเธอควรทำตามอย่างฉันนี่ ฉันคอยปกป้องเทียนเล่มอื่นๆ”
ว่าแล้วเทียนเล่มนั้นก็กระโดดออกไปด้านนอกสุด
เพื่อป้องกันลมที่กำลังพัดมา และเทียนเล่มนั้นก็มอดดับลงไปด้วยแรงลม
คราวนี้ไม่มีเทียนเล่มไหนทำตาม
ในที่สุดฉันก็คิดขึ้นมาว่า
“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเทียนแบบไหนดีที่สุด คำถามนี้อาจจะไม่มีคำตอบเลยก็ได้”
เมื่อคิดได้ดังนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกมีความสุข
“ฉันจะเดินไปตามทาง(เทียน)ของฉัน” ฉันพูดกับตัวเอง

2544